لی لی لی لی لی

لی لی لی حوضک

علی کوچولو

این مرد کوچک

علی کوچولو

تو قصه ها نیست

مثل من و توست

اون دور دورا نیست

نه قهرمانه

نه خیلی ترسو

نه خیلی پرحرف

نه خیلی کم رو

خونه شون در داره

در خونه شون کلون داره

اتاقش تاقچه داره

حیاطش باغچه داره

باغچه اش گلی گلی

کنار حوضش بلبلی

لای لای لای

لی لی لی

این ماردشه

مادر علی

مامان جونش

چه مهربونه

علی کوچولو

اینو می دونه

این هم باباشه

که خالیه جش

رفته به جبهه

خدا به همراش

علی کوچولو

چه خوب و نازه

واسمون داره

حرفهای تازه

**

 "  دست نوشته ها"

قبل از اینکه دستمون به دهنمون برسه اون پایین مایینا زدگی میکردیم تو یه کوچه 6 متری ،تا یه مدت زیادی اجازه نداشتم از کوچه پامو بیرون بزارم . آجی کوچیکه از بی بی سی هم سریع تر راپورت میداد ته کوچه یه بیابون بود یه بار با پسرا رفتیم چوب کشیدیم . احساس خلاف بودن کلی کیف داشت. دو تا بقالی بود یکی سر کوچه یکی ته کوچه مش جواد یه پا نداشت اما دلیل نبود که ناقلا نباشه آقای کرمی رو میگفتن مواد میفروشه به ما هم توصیه اکید(در حد کتک) که از اون نخریم چیزی ولی خدایی مرد با حالی بود تابستون که میشد صبح تا شب تو کوچه میپلکیدیم فقط نزدیک خونه آقا شاپور نمیشدیم. خیلی ترسناک بود آخه میگفتن یه بچه رو پخته و خورده بهش سلام میکردیم با ترس و لرز چه توپایی که از ما پاره نکرد خدابیامرز. اون وقتا دوچرخه کورسی مد بود میگفت :خارج یه جورش هست 100 گرمه؟  من: اووو راس میگی؟ دوچرخه من یه دوچرخه خرگوشی بود مال بچگی های مامان مارکش پژو بود چقدر به مارکش مینازیدم یادم رفته بود تا اینکه اومدم اینجا یه عکس از اون دوچرخه خرگوشی ها رو دیدم البته مارکش اون نبود ولی منو برد به کوچه ی بچگی هام که هر چی من بزرگ تر شدم اون کوچیکتر شد مثل دل. من..

پ.ن:ببخشید با تاخیر این نوشته اپ شد هم به خاطر سفر من و هم به خاطر سفر طولانی محمد خان.

پ.ن:عیدیه خیلی قشنگی بود .مرسی.از همون دستنوشته هایی که من میپسندم...

امشب تمام قلب پاره پارست.به خاطر خبر فوق العاده عجیبی که شنیدم.دختر 16 ساله ی یکی از معلمهای قدیمی ام به خاطر ایست قلبی فوت کرد.امشب وقتی این خبر رو شنیدم فقط یک لحظه تصویر معلمم جلوی چشمم اومد.اینکه 20 روز از مرگ دخترش همه حاصلش میگذره خدایا یعنی چه حالی داره.از سر شب تا حالا اشک میریزم.نمیدونم به خاطر کی ؟به خاطر مادر به خاطر اون دختر یا خودم.اینکه فاصله  بین خوشحال بودن و غمگین بودن به اندازه ی یک تار مو هست.اینکه در تمام این دنیا ایا بعد از این چیزی وجود داره که قلب اون مادر رو تسکین بده.من که مادر نشدم ولی به نظرم انگار روح اون مادر با فرزندی که از دست میده پر میکشه و میره.تماااام.زندگی تمام شد به همین راحتی اون دختر بین خانواده نیست.به همین راحتی دنیا به کامشون تلخ شد.چقدر بیهوده توی زندگی حرص میزنیم.چقدر بیهوده میدویم.اگه مرگ رو همیشه انقدر نزدیک در برابرمون میدیدیم ایا قضیه فرق نمیکرد؟خدایا خدایا خدایا حکمت قدم هایی که بر میداری بر من اشکار کن...خدایا صبر تنها چیزی هست که ازت میخوام برای اون مادر دل شکسته و رحم به همه کسانی که باقی موندن...امین

از مرگ نمی ترسم

من فقط نگرانم

که در شلوغی آن دنیا

مادرم را پیدا نکنم ...

یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او
پر ز لیلا شد دل پر آه او

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای
وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی
دردم از لیلاست آنم می زنی

خسته ام زین عشق، دل خونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو … من نیستم

گفت: ای دیوانه لیلایت منم
در رگ پیدا و پنهانت منم

سال ها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یک جا باختم

کردمت آوارهء صحرا نشد
گفتم عاقل می شوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا بر نیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سر میزنی
در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بیقرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم.

- شعر از: مرتضی عبداللهی